به گزارش کردپرس، احمد تِللی که مدتی به دلیل مشکلات جسمانی تحت درمان قرار داشت، پس از وخامت وضعیت سلامتی‌اش در روزهای اخیر به دستگاه تنفس مصنوعی متصل شده بود. سرانجام وی در بیمارستانی که تحت درمان بود، درگذشت.
برای احمد تِللی، فردا یکشنبه ساعت ۱۱ صبح در ساختمان شعبه آنکارای اتاق مهندسان عمران اتحادیه اتاق‌های مهندسان و معماران ترکیه (TMMOB) مراسم وداع برگزار خواهد شد و پس از آن پیکر وی در آرامستان قارشیاکا در آنکارا به خاک سپرده می‌شود.
پیش‌تر، فدراسیون انقلابیون دهه ۷۰ و انجمن علم، هنر و ادبیات با انتشار بیانیه‌ای مشترک از وخامت وضعیت جسمانی این شاعر خبر داده و اعلام کرده بودند: «روند درمان احمد تِللی وارد مرحله تازه‌ای شده است. با وجود تمامی روش‌های درمانی، از امروز وی به دستگاه تنفس مصنوعی متصل شده است. خانواده، انجمن علم، هنر و ادبیات و فدراسیون انقلابیون دهه ۷۰ روند درمان را از نزدیک دنبال می‌کنند و همچنان امیدواریم خبرهای خوبی دریافت کنیم.»
او که بود؟
احمد تِللی یکی از مهم‌ترین نمایندگان جریان شعر واقع‌گرای اجتماعی در ترکیه به شمار می‌رفت. او در کنار فعالیت ادبی، همواره مواضعی آشکار در حمایت از صلح، آزادی، عدالت اجتماعی و حقوق بشر داشت و شعر را نه صرفاً یک فعالیت هنری، بلکه مسئولیتی اجتماعی و اخلاقی می‌دانست.
تِللی در سال‌های گذشته از امضاکنندگان ده‌ها بیانیه و فراخوان مدنی بود. او از جمله در درخواست گفت‌وگو برای حل اختلافات میان دولت ترکیه و اداره خودگردان شمال و شرق سوریه، بیانیه «صلح و دموکراسی برای همه»، اعتراض به انتصاب قیم برای شهرداری جولمرگ (حکاری)، بیانیه «پرونده کوبانی غیرقانونی است»، حمایت از دانشجویان و استادان معترض دانشگاه بوغازیچی و اعتراض به بازداشت روزنامه‌نگاران رسانه‌های آزاد حضور داشت.
این شاعر همچنین بارها درباره مسئله کُرد موضع‌گیری کرده بود. او خواستار خاموش شدن سلاح‌ها و آغاز روندی مبتنی بر صلح و دموکراسی شده و تأکید کرده بود که برای حل این مسئله باید گام‌های عملی برداشته شود. تِللی همچنین از اعتصاب غذای لیلا گوون در اعتراض به تداوم انزوای اجباری عبدالله اوجالان حمایت کرده و گفته بود: «اعتصاب غذای لیلا گوون در واقع یک فریاد است؛ فریادی که تنها گوش وجدان می‌تواند آن را بشنود.»
او در واکنش به عملیات‌های نظامی ترکیه در کردستان سوریه نیز گفته بود: «هیچ انسانی نباید چنین چیزی را بپذیرد. اگر در نتیجه این سیاست‌ها جنگی رخ دهد، بازنده آن از پیش مشخص است؛ کسی که جنگ را آغاز می‌کند، بازنده خواهد بود.»
احمد تِللی در گفت‌وگوهای مختلف خود نیز همواره بر ضرورت دموکراسی، همزیستی و به رسمیت شناختن حقوق کُردها تأکید می‌کرد. او معتقد بود که تا دهه ۱۹۷۰ بخش مهمی از جنبش چپ ترکیه نسبت به مسئله کُرد رویکردی ملی‌گرایانه داشت، اما با طرح همزمان حقوق ترک‌ها و کُردها از سوی نسل جدید مبارزان، فصل تازه‌ای در مبارزات سیاسی ترکیه گشوده شد.
او همچنین درباره مفهوم انزوای اجباری یا حصر گفته بود: «حصر فقط جداسازی یک فرد نیست، بلکه تلاشی برای القای احساس انزوا به جامعه است. نباید در این دام افتاد. باید در جامعه حضور داشت، سخن گفت و آگاهی را گسترش داد.»
خبر درگذشت احمد تِللی با موج گسترده‌ای از پیام‌های تسلیت و واکنش شخصیت‌های فرهنگی، هنری، نویسندگان، فعالان سیاسی و دوستداران شعر در ترکیه همراه شده است؛ بسیاری از آنان از او به عنوان شاعری یاد کرده‌اند که تا پایان عمر در کنار صلح، آزادی، عدالت و کرامت انسانی ایستاد.